نقش تعامل انسانی و تعامل هوشمند در یادگیری دانش آموزان

با پیشرفت های روزافزون فناوری های هوشمند در حوزه آموزش، نقش تعاملات در فرآیند یادگیری دانش آموزان دچار تغییرات چشمگیری شده است. تعامل انسانی که شامل ارتباط مستقیم معلم و دانش آموز است، از دیرباز به عنوان پایه ای ترین و موثرترین عامل در انتقال دانش و پرورش مهارت های شناختی و عاطفی شناخته شده است. در مقابل، تعامل هوشمند که بهره گیری از فناوری های نوین مانند نرم افزارهای آموزشی، محیط های یادگیری مجازی و هوش مصنوعی را شامل می شود، فرصت های جدیدی برای یادگیری شخصی سازی شده، دسترسی به منابع گسترده و یادگیری فعال فراهم آورده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی و مقایسه تاثیرات این دو نوع تعامل در یادگیری دانش آموزان پرداخته است. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد و مشاهدات کلاس های درس جمع آوری شده و با استفاده از روش های آماری تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که تعامل انسانی موجب تقویت حمایت های عاطفی، انگیزش و فهم عمیق تر مفاهیم در دانش آموزان می شود، در حالی که تعامل هوشمند با افزایش مشارکت فعال، دسترسی آسان به منابع آموزشی و ایجاد فرصت های یادگیری انعطاف پذیر، به بهبود عملکرد تحصیلی کمک می کند. در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که ترکیب همزمان این دو نوع تعامل، بهترین بستر را برای ارتقاء کیفیت یادگیری دانش آموزان فراهم می آورد و می تواند سیاستگذاران و معلمان را در طراحی برنامه های آموزشی موثرتر یاری رساند.

کلیدواژه ها:

تعامل انسانی ، تعامل هوشمند ، یادگیری دانش آموزان ، فناوری آموزشی ، یادگیری فعال