استفاده از پوشش های گیاهی بومی در نما به عنوان عایق زنده و تنظیم کننده ریزاقلیم

استفاده از پوشش های گیاهی بومی در نماهای ساختمان، رویکردی پایدار در معماری معاصر است که همزمان با ایجاد هویت بصری، به تنظیم ریزاقلیم و بهبود شرایط محیطی کمک می کند. این پژوهش به بررسی نقش پوشش های گیاهی بومی در نما به عنوان عایق زنده و عامل تنظیم کننده ریزاقلیم می پردازد. نتایج نشان می دهد که پوشش های گیاهی می توانند دمای سطح نما را کاهش دهند، اثرات تابش مستقیم خورشید را کنترل کنند، رطوبت و جریان هوا را تعدیل نمایند و به صرفه جویی انرژی ساختمان کمک کنند. همچنین این پوشش ها، با ایجاد انسجام بصری و پیوند میان بنا و طبیعت، به ارتقای کیفیت زیبایی شناختی و هویت شهری می انجامند. این پژوهش اهمیت استفاده از گیاهان بومی، با توجه به شرایط اقلیمی و نیازهای محیطی هر منطقه، را برای افزایش عملکرد حرارتی و اکولوژیک نما مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

پوشش گیاهی ، نما ، عایق زنده ، ریزاقلیم ، معماری پایدار ، گیاهان بومی