بازتعریف حیاط مرکزی در آپارتمان های معاصر با تاکید بر نورگیری و حریم خصوصی

حیاط مرکزی در معماری سنتی ایران به عنوان قلب زندگی خانوادگی و محور تعاملات اجتماعی مطرح بوده است. با ورود آپارتمان های چندطبقه و افزایش تراکم شهری، نقش این فضاها دچار تغییر شده و نیازمند بازتعریف عملکردی و کالبدی است. این پژوهش به بررسی چگونگی بازتعریف حیاط مرکزی در آپارتمان های معاصر با تمرکز بر دو شاخص کلیدی، یعنی نورگیری و حفظ حریم خصوصی، می پردازد. تحلیل ها نشان می دهد که طراحی بهینه حیاط مرکزی می تواند با استفاده از اصول مقیاس انسانی، هندسه مناسب، انتخاب مصالح، بهره گیری از پوشش های گیاهی و تنظیم جریان نور، تجربه فضایی مطلوب را برای ساکنان فراهم آورد. همچنین رعایت حریم خصوصی با استفاده از جداره های مناسب، تراس ها و فاصله های کنترل شده، امکان تعامل اجتماعی و در عین حال حفاظت از فضای شخصی را ایجاد می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که بازتعریف حیاط مرکزی نه تنها کیفیت سکونت را ارتقا می دهد، بلکه به افزایش هویت مکانی و خوانایی کالبد آپارتمان های معاصر کمک می کند.

کلیدواژه ها:

حیاط مرکزی ، آپارتمان های معاصر ، نورگیری ، حریم خصوصی ، طراحی فضایی ، هویت مکانی