کاربرد تکنیک Dictogloss در هم افزایی مهارت های گرامر و شنیداری در آموزش زبان انگلیسی

تکنیک Dictogloss که نوعی فعالیت شنیداری-بازنویسی گروهی محسوب می شود، در سال های اخیر به عنوان یکی از روش های موثر در آموزش زبان دوم، به ویژه در تلفیق مهارت های شنیداری و دستور زبان، مورد توجه پژوهشگران زبان قرار گرفته است. در این تکنیک، زبان آموزان ابتدا به متنی شنیداری در سطح زبانی نسبتا بالاتر از توان فعلی خود گوش می دهند و سپس با همکاری هم گروهی ها، سعی در بازسازی آن متن به صورت نوشتاری دارند. تمرکز بر بازسازی معنا به همراه دقت گرامری، Dictogloss را به ابزاری قوی در هم افزایی دو مهارت مهم زبان یعنی شنیداری و گرامر تبدیل کرده است. این مقاله با تکیه بر جدیدترین پژوهش های علمی، به بررسی مبانی نظری، شیوه اجرا، و نتایج به کارگیری Dictogloss در کلاس های آموزش زبان انگلیسی می پردازد. همچنین، به تحلیل تجربیات چند پژوهش کاربردی در ایران و سایر کشورها پرداخته شده و نشان داده می شود که این تکنیک چگونه می تواند همزمان موجب ارتقای دقت گرامری، درک شنیداری، و همچنین افزایش تعامل و یادگیری مشارکتی در کلاس درس شود. یافته ها حاکی از آن است که Dictogloss نه تنها به عنوان یک ابزار تدریس، بلکه به عنوان روشی شناختی-اجتماعی در آموزش زبان، پتانسیل بالایی دارد. در پایان، پیشنهادهایی برای اجرای موثرتر این تکنیک در محیط های آموزشی ایران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، آموزش گرامر ، مهارت شنیداری ، آموزش زبان انگلیسی.