تاثیر خودتنظیمی هیجانی بر مهارت های اجتماعی و انطباق در محیط مدرسه

خودتنظیمی هیجانی به عنوان یکی از مولفه های اساسی رشد روان شناختی، نقش مهمی در شکل گیری رفتارهای اجتماعی سازگار و توانایی انطباق دانش آموزان با محیط مدرسه ایفا می کند. هدف از این مطالعه مروری، بررسی تاثیر خودتنظیمی هیجانی بر مهارت های اجتماعی و میزان انطباق دانش آموزان در محیط مدرسه است. محیط مدرسه به عنوان نخستین فضای اجتماعی رسمی، بستری برای بروز تعاملات بین فردی، یادگیری هنجارهای اجتماعی و مدیریت هیجان ها فراهم می آورد. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودتنظیمی هیجانی برخوردارند، توانایی بیشتری در کنترل هیجان های منفی، حل تعارضات، برقراری روابط مثبت با همسالان و معلمان و پذیرش قوانین مدرسه دارند. این دانش آموزان در مقایسه با همسالان خود، رفتارهای پرخاشگرانه کمتری نشان داده و از سازگاری اجتماعی و تحصیلی مطلوب تری برخوردارند. در مقابل، ضعف در خودتنظیمی هیجانی می تواند منجر به مشکلات رفتاری، انزوای اجتماعی و کاهش احساس تعلق به مدرسه شود. نتایج مرور مطالعات حاکی از آن است که آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی در قالب برنامه های مدرسه محور، می تواند به ارتقای مهارت های اجتماعی، افزایش انطباق پذیری و بهبود سلامت روان دانش آموزان کمک کند. در مجموع، توجه نظام مند به پرورش خودتنظیمی هیجانی به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه و مداخله ای، نقش موثری در بهبود کیفیت تعاملات اجتماعی و سازگاری دانش آموزان در محیط مدرسه دارد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، مهارت های اجتماعی ، انطباق مدرسه ای ، سلامت روان دانش آموزان ، تعاملات اجتماعی