بررسی اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر حکایت های تمثیلی ایرانی بر کاهش نشخوار فکری و افزایش انعطاف پذیری روانشناختی در زنان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی عودکننده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی یک مداخله روان درمانی بومی سازیشده بر پایه حکایت های تمثیلی ایرانی بر دو مکانیسم شناختی کلیدی در افسردگی بود. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری دوماهه انجام شد. ۳۰ زن مبتلا به اختلال افسردگی اساسی عودکننده در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش، پروتکل ۱۰ جلسه ای درمان گروهی مبتنی بر حکایت های تمثیلی را دریافت کردند و گروه کنترل تنها مراقبت معمول داشتند. شرکت کنندگان با استفاده از پرسشنامه های نشخوار فکری (RRS)، انعطاف پذیری روانشناختی (AAQ-II) و افسردگی بک (BDI-II) در سه مرحله ارزیابی شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل، گروه آزمایش کاهش معناداری در نمرات نشخوار فکری و افزایش معناداری در نمرات انعطاف پذیری روانشناختی در هر دو مرحله پس آزمون و پیگیری داشت. همچنین، نشانه های افسردگی در گروه آزمایش به طور معناداری کاهش یافت. این یافته ها حاکی از آن است که درمان گروهی مبتنی بر حکایت های تمثیلی ایرانی می تواند به عنوان یک مداخله موثر و فرهنگی-محور برای تعدیل فرآیندهای شناختی-هیجانی موثر در تداوم و عود افسردگی به کار رود.

کلیدواژه ها:

حکایت های تمثیلی ایرانی ، نشخوار فکری ، انعطاف پذیری روانشناختی ، اختلال افسردگی اساسی