تاثیر افزودن آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک به درمان معمول بر کاهش رفتارهای تکانشی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بستری

اختلال شخصیت مرزی با تکانشگری شدید و نقص در تنظیم هیجان همراه است که منجر به بستری های مکرر می شود. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر افزودن آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک به درمان معمول بستری بر کاهش رفتارهای تکانشی انجام شد. در یک طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل، ۴۰ بیمار بستری مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در بیمارستان های اصفهان در سال ۱۴۰۴ به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمون و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمون علاوه بر درمان معمول بستری، ۱۲ جلسه آموزش گروهی تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل تنها درمان معمول را دریافت نمود. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تکانشگری بارات (BIS-۱۱)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (DERS) و چک لیست محقق ساخته رفتارهای تکانشی بود که در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری دو ماهه تکمیل شدند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و یک راهه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین دو گروه در نمرات پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد. گروه آزمون در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معنادار بیشتری در نمره کل تکانشگری (۰۰۱/۰>p، ۵۶/۰=۲η)، دشواری تنظیم هیجان (۰۰۱/۰>p، ۴۹/۰=۲η) و فراوانی رفتارهای تکانشی ثبت شده عینی (۰۰۱/۰>p، ۵۲/۰=۲η) نشان داد. این بهبودها در هر سه خرده مقیاس تکانشگری (حرکتی، شناختی و بی برنامگی) مشهود بود و در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند. همبستگی قوی بین کاهش دشواری تنظیم هیجان و کاهش تکانشگری مشاهده شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که ادغام آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک با درمان معمول بستری، مداخله ای موثر برای کاهش پایدار تکانشگری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است که احتمالا از طریق بهبود مکانیسم های تنظیم هیجان عمل می کند. این رویکرد تلفیقی می تواند به عنوان یک مولفه ضروری در پروتکل درمان بستری این بیماران گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت مرزی ، تکانشگری ، تنظیم هیجان ، درمان دیالکتیکی رفتاری ، بستری روان پزشکی