آموزش و یادگیری با هوش مصنوعی: یک مدل آموزشی یکپارچه مبتنی بر هوش مصنوعی

ظهور هوش مصنوعی مولد بیانگر یک تحول اساسی در آموزش است و منعکس کننده تغییرات گسترده تر فناوری در سراسر جامعه است. رویکرد این پژوهش به هوش مصنوعی مولد، نه صرفا به عنوان یک ابزار، بلکه به عنوان یک پارادایم جدید مبتلا به و ارائه دهنده باز تعریفی نو از آموزش در سطح مدارس متوسطه ایران می باشد. با تکیه بردیدگاه های پساانسان گرایی و پدیدارشناسی، بررسی می کنیم که چگونه هوش مصنوعی شیوه ی آموزشی را تغییر شکل می دهد و بر تغییرات در آموزش، هویت معلم و مشارکت دانش آموزان تمرکز می کنیم. پساانسان گرایی، فرضیات انسان محور را به چالش می کشد و همکاری های جدیدی را بین انسان و ماشین دعوت می کند. پدیدارشناسی، تجربیات زیسته ی یادگیرندگان و مربیان را در محیط های مبتنی بر هوش مصنوعی برجسته می کند و بر ابعاد عاطفی و رابطه ای ادغام فناوری تاکید دارد. با ترکیب این دیدگاه ها از طریق ابعاد به هم پیوسته ی جایگاه گرایی، رابطه گرایی و عملکردگرایی، پیامدهای آموزشی هوش مصنوعی مولد را شرح می دهیم. جایگاه معلم از دارنده دانش معتبر به تسهیل گر تغییر می کند؛ رابطه گرایی، هوش مصنوعی را به عنوان یک حضور خلاق بازتعریف می کند؛ و عملکردگرایی، شیوه های جدیدی از ارزیابی، بازخورد و تولید خلاق را باز می کند. این اصول، توسعه ی «مدل آموزش یکپارچه مبتنی بر هوش مصنوعی» را برای بازاندیشی در شیوه ی کلاس درس و آموزش معلمان، اطلاع رسانی می کند. یک روایت داستانی از کلاس درس ارائه می شود تا پیچیدگی ادغام هوش مصنوعی مولد را نشان دهد و تنش ها و احتمالاتی را که مربیان با آن مواجه می شوند، نشان دهد. این اثر به ظهور پژوهش هایی در مورد استفاده اخلاقی و موثر از هوش مصنوعی در آموزش کمک می کند و از رویکردهایی حمایت می کند که به تجربه ی انسانی احترام می گذارند و در عین حال، عاملیت فناوری های هوشمند را در بر می گیرند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد ، تغییر آموزشی ، آموزش و پرورش ، تدریس ، یادگیری ، Generative Artificial Intelligence (GenAl)