اثربخشی آموزش مهارت تاب آوری و مهارتهای معنوی بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان هوراند

هدف پژوهش حاضر اثربخشی آموزش مهارتهای تاب آوری و مهارتهای معنوی بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه دانش آموزان مدارس مقطع متوسطه اول هوراند در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی است که در آن از طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه پژوهش حاضر را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان هوراند که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ مشغول به تحصیل بودند، تشکیل می دهند (N=۶۸۵). به منظور انتخاب نمونه از بین دانش آموزانی که نمرات آنها در رفتارهای پرخاشگرانه بیش از یک انحراف استاندارد بالاتر از متوسط بود، ۳۰ نفر به صورت تصادفی در یکی از گروه ها به عنوان گروه آزمایش و گروه کنترل در نظر گرفته شدند. گروه آزمایش ۱۰ جلسه آموزش مهارتهای تاب آوری و ۱۰ جلسه آموزش مهارتهای معنوی را دریافت کردند، در حالی که برای گروه کنترل هیچ گونه آموزشی ارائه نشد. ابزار اندازه گیری پرسشنامه پرخاشگری شهیم بود. داده های پژوهش با آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که میزان رفتارهای پرخاشگرانه گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت و آموزش مهارت تاب آوری و مهارتهای معنوی در مدارس می تواند نتایج امیدبخشی داشته باشد و آموزش مهارت تاب آوری و مهارت های معنوی به عنوان یک مداخله موثر جهت کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مورد استفاده گیرد.

کلیدواژه ها:

مهارتهای تاب آوری ، مهارتهای معنوی ، پرخاشگری ، دانش آموزان