تاثیر موسیقی درمانی بر رشد روانی و خلاقیت انسانی از منظر روانکاوی خود: تحلیل زیست بوم انسانی و اجتماعی در فرایند کمال و همبستگی

این پژوهش به بررسی تاثیر موسیقی درمانی بر رشد روانی و خلاقیت انسانی از منظر نظریه روانکاوی خود و تحلیل زیست بوم انسانی و اجتماعی می پردازد. موسیقی درمانی با ایجاد فضای انتقالی امن و همدلانه، امکان بیان ناخودآگاه احساسات، بازسازی ساختارهای «خود» و تقویت همبستگی اجتماعی را فراهم می کند. یافته های کمی و کیفی نشان می دهد که موسیقی درمانی به طور معناداری در افزایش تعادل هیجانی، خودکارآمدی و توانمندی های خلاقانه موثر است. این اثرات در تعامل پویا با زیست بوم انسانی-اجتماعی، فرایند کمال روانی و توسعه خلاقیت را تسهیل می کند. پژوهش نشان می دهد که ادغام رویکردهای موسیقی درمانی با روانکاوی خود و نظریه زیست بوم می تواند چارچوبی نوین برای ارتقای سلامت روان و همبستگی اجتماعی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

موسیقی درمانی ، روانکاوی خود ، زیست بوم انسانی ، رشد روانی ، خلاقیت ، فضای انتقالی ، همبستگی اجتماعی ، هنر درمانی ، سلامت روان ، کمال روانی