بررسی قضیه «جادهاو»، دعوای میان هند و پاکستان در دیوان بین المللی دادگستری؛ با تاکید بر اصول و فنون تفسیر معاهده

جدای از این مهم که حسب ماده ۳۸ اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری، تصمیمات قضایی دیوان به منزله ی منبع فرعی حقوق بین الملل قلمداد می گردد، نظریات مشورتی و آرا دیوان به سبب جایگاه وزین خود به عنوان رکن قضایی ملل متحد، در تحلیل مباحث حقوق بین الملل نقش به سزایی ایفا می کنند. یکی از مباحث چالش برانگیز حقوق بین الملل موضوع تفسیر معاهده است که قواعد آن در مواد ۳۱ و ۳۲ کنوانسیون ۱۹۶۹ وین درباره ی حقوق معاهدات بازتاب یافته؛ امر تفسیر در فهم، درک و متعاقبا اجرای معاهدات اجتناب ناپذیر خواهد بود. دعوای میان هند و پاکستان در قضیه جادهاو که منجر به صدور رای توسط دیوان بین المللی دادگستری گشته است فارغ از درج مفاهیم حقوق بشری در خود، به طور خاص دادرسی عادلانه، از منظر تفسیر معاهده نیز جالب توجه می نماید. ضمن به کاربست رویکرد توصیفی-تحلیلی در مقاله کنونی، به نظر می رسد که در پرونده جادهاو، دیوان در تفسیر کنوانسیون روابط کنسولی (وین ۱۹۶۳) از تمام اصول و فنون مندرج در مواد ۳۱ و ۳۲ کنوانسیون ۱۹۶۹ وین درباره ی حقوق معاهدات بهره جسته است.

کلیدواژه ها:

پرونده جادهاو ، تفسیر معاهده ، حمایت کنسولی ، دادرسی عادلانه ، دیوان بین المللی دادگستری