نقش انرژی خورشیدی در تقویت تاب آوری شهرهای مناطق گرم و خشک ایران

در سال های اخیر، ایران با بحران های جدی در حوزه آب و برق مواجه شده است. کاهش منابع آبی، افزایش دما و وابستگی شدید به سوخت های فسیلی، پایداری زیست محیطی شهرها را با تهدیدی جدی روبه رو کرده است. تابستان ۱۴۰۴ و قطعی گسترده برق در بسیاری از شهرها، هم زمان با اوج گرما، نشان داد که زیرساخت های انرژی کشور به ویژه در مناطق گرم و خشک، از تاب آوری کافی در برابر بحران های انرژی برخوردار نیستند. از سوی دیگر، با محدود بودن ذخایر سوخت های فسیلی و پیامدهای زیست محیطی گسترده ناشی از مصرف آن ها، اتکا به این منابع نمی تواند پاسخگوی نیاز روزافزون انرژی کشور باشد؛ بنابراین توجه به گزینه پایدار برای تولید برق ضرورتی اجتناب ناپذیر است. در چنین شرایطی، بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر، به ویژه انرژی خورشیدی، می تواند راهکاری موثر برای کاهش فشار بر شبکه برق، بهبود شرایط زیست محیطی و افزایش تاب آوری شهری باشد. دسترسی گسترده به تابش خورشید در مناطق گرم و خشک ایران این امکان را فراهم می کند که این منبع به عنوان بخشی از راهکارهای مدیریتی و برنامه ریزی شهری به کار گرفته شود و وابستگی به شبکه برق مرکزی کاهش یابد. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی، ضمن بررسی جایگاه انرژی خورشیدی در سیاست های توسعه شهری ایران، به تحلیل ظرفیت ها استفاده از آن در شهرهای گرم و خشک می پردازد. هدف اصلی مطالعه، تبیین نقش انرژی خورشیدی در تقویت تاب آوری این شهرها در برابر بحران های انرژی و زیست محیطی است

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، انرژی خورشیدی ، مناطق گرم وخشک ، توسعه پایدار ، مدیریت شهری ، بحران انرژی