نقش گردشگری روستایی در بازتولید سرمایه اجتماعی و انسجام فرهنگی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 53
فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICRHEMA03_104
تاریخ نمایه سازی: 12 دی 1404
چکیده مقاله:
در دهه های اخیر، گردشگری روستایی به عنوان ابزاری مهم برای توسعه پایدار و محرکی کلیدی در بازتولید روابط اجتماعی و فرهنگی در جوامع محلی مطرح شده است. این نوع گردشگری نه تنها ظرفیت های اقتصادی مناطق محروم را فعال می سازد، بلکه بستری برای تعاملات اجتماعی معنادار میان گردشگران و ساکنان فراهم می آورد و از طریق ایجاد اعتماد، تقویت همکاری و تحکیم هویت جمعی، انسجام اجتماعی را ارتقا می دهد. با این حال، در صورت نبود مدیریت پایدار، چالش هایی همچون تجاری سازی فرهنگ، تغییرات رفتاری و فرسایش ارزش های بومی ممکن است بروز یابد. از این رو، بررسی نقش گردشگری روستایی در تقویت سرمایه اجتماعی و انسجام فرهنگی اهمیت فزاینده ای یافته است. این مطالعه با اتخاذ رویکردی توصیفی تحلیلی و بهره گیری از روش پژوهش کتابخانه ای، به بررسی مفاهیم مرتبط و چارچوب های نظری موجود پرداخته است. بر اساس مطالعات پیشین و تجارب کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، هدف پژوهش شناسایی شکاف های موجود در ادبیات نظری است. سرمایه اجتماعی بر مبنای مولفه هایی همچون اعتماد متقابل، شبکه های اجتماعی و روحیه همکاری مفهومی سازی شده و انسجام فرهنگی از منظر حفظ سنت ها، ارزش ها و هویت های مشترک جامعه تحلیل گردیده است. این پژوهش از نظریه های تعامل اجتماعی و الگوهای گردشگری مبتنی بر جامعه به عنوان چارچوب مفهومی بهره می گیرد. یافته ها نشان می دهند که گردشگری روستایی، در صورتی که با مشارکت فعال جوامع میزبان و مدیریت پایدار همراه باشد، می تواند به تقویت سرمایه اجتماعی، ارتقای سطح اعتماد میان گروه های متنوع و گسترش همکاری منجر شود. همچنین، تعاملات مثبت میان گردشگران و ساکنان نقشی اساسی در حفظ انسجام فرهنگی ایفا می کند و از طریق حمایت از تداوم سنت ها و ارزش های بومی، پایداری فرهنگی را ارتقا می بخشد. افزون بر این، عواملی مانند سطح تحصیلات، نوع و کیفیت تعاملات و شدت جریان های گردشگری به عنوان متغیرهای میانجی بر کیفیت و پایداری این پیامدها اثرگذارند. در نهایت، پژوهش نتیجه می گیرد که گردشگری روستایی، هنگامی که با مدیریت آگاهانه همراه باشد، می تواند ابزاری موثر برای توسعه پایدار اجتماعی فرهنگی و زیرساختی برای بازتولید سرمایه اجتماعی و انسجام فرهنگی در جوامع محلی فراهم آورد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سعید فروغی
گروه مدیریت گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه سلجوق، قونیه، ترکیه.
عبدالله کارامان
گروه مدیریت گردشگری و راهنمایان گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه سلجوق، قونیه، ترکیه.