تحلیل تطبیقی ساختار سازمانی سنتی و نوین در سازمان های آتش نشانی: مطالعه موردی شهرداری شیراز

ساختار سازمانی موثر یکی از عناصر حیاتی در عملکرد سازمان های امدادی و به ویژه سازمان های آتش نشانی است، زیرا این ساختار تعیین کننده جریان اطلاعات، تصمیم گیری، و واکنش سریع در شرایط بحرانی است. با توجه به افزایش پیچیدگی ماموریت ها و تنوع بحران ها در کلان شهرها، ضرورت تحول ساختارهای سنتی به سمت ساختارهای نوین بیش از پیش احساس می شود. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی ساختار سازمانی سنتی و نوین در سازمان آتش نشانی شهرداری شیراز و ارزیابی تاثیر آن بر عملکرد عملیاتی و مدیریتی است. این مطالعه از نوع کیس استادی بوده و داده های تحقیق از طریق مصاحبه با مدیران ارشد و کارشناسان سازمان آتش نشانی، همراه با پرسش نامه ای که بین کارکنان توزیع شد، جمع آوری گردید. تحلیل داده ها نشان داد که ساختار سنتی، با وجود داشتن مزایایی مانند وضوح وظایف و خطوط فرمان مشخص، در مواجهه با بحران های پیچیده و نیاز به تصمیم گیری سریع دچار محدودیت است. در مقابل، ساختار نوین، با بهره گیری از تیم های چندوظیفه ای، انعطاف پذیری بالا و گردش اطلاعات سریع، توانمندی سازمان را در پاسخ به حوادث افزایش می دهد، اما نیازمند آموزش مستمر و فرهنگ سازمانی مبتنی بر همکاری است. نتایج این تحقیق، اهمیت بازنگری در طراحی سازمانی و پذیرش رویکردهای نوین مدیریتی را در سازمان های امدادی کلان شهرها نشان می دهد. یافته های پژوهش می تواند به مدیران شهری و طراحان سازمانی کمک کند تا با اتخاذ ساختارهای منعطف و پاسخگو، اثربخشی عملکرد آتش نشانی و ایمنی شهروندان را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

ساختار سازمانی ، سازمان آتش نشانی ، مدیریت بحران ، شهرداری شیراز ، ساختار سنتی ، ساختار نوین