برنامه ریزی شهری و مسکن مقرون به صرفه

چالش اصلی بسیاری از شهرهای معاصر، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، ناتوانی در تامین مسکن مقرون به صرفه برای تمامی گروه های اجتماعی است؛ مسئله ای که با رشد سریع جمعیت شهری و محدودیت منابع تشدید شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی سیاست ها و راهبردها در حوزه برنامه ریزی شهری و مسکن مقرون به صرفه، با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر مبنای اسناد و منابع علمی، به تحلیل ابعاد و مولفه های این موضوع پرداخته است. یافته ها حاکی از آن است که موفقیت سیاست های مسکن مقرون به صرفه مشروط به ترکیب ابزارهای حمایتی موثر، مشارکت فعال جامعه، ارتقاء کیفیت ساخت، و توجه به جنبه های زیست محیطی و اجتماعی در کنار مداخلات هدفمند دولت است. بررسی نمونه های موفق بین المللی و الگوهای داخلی نیز نشان می دهد که رویکرد سیستمی و مشارکتی، مبتنی بر توجه به عدالت فضایی و تامین خدمات شهری مکمل، می تواند زمینه ساز ارتقای کیفیت زندگی و دستیابی به شهرهای پایدار و عادلانه گردد. تشخیص به موقع گروه های هدف، اصلاح نظام های یارانه و مالیات، و بهره گیری از فناوری های نوین ساخت نیز از جمله عوامل کلیدی در تحقق اهداف عدالت محور در این حوزه هستند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، مسکن مقرون به صرفه ، عدالت مسکن ، توسعه پایدار شهری ، سیاست های حمایتی ، مشارکت اجتماعی