بررسی رابطه سیاست های جذب استعداد و نیت ترک خدمت با میانجی گری انگیزش

در سال های اخیر، افزایش نرخ ترک خدمت کارکنان و رقابت برای جذب استعدادهای کلیدی، یکی از مهم ترین چالش های سازمان های خصوصی شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان سیاست های جذب استعداد و نیت ترک خدمت با میانجی گری انگیزش در سازمان های خصوصی استان تهران بود. پژوهش از نوع کاربردی و همبستگی بود و داده ها به صورت کمی جمع آوری شدند. جامعه آماری شامل کارکنان سازمان های خصوصی استان تهران بود و نمونه ای بالغ بر ۲۲۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه استاندارد شامل سازه های سیاست های جذب استعداد، انگیزش و نیت ترک خدمت بود که پایایی و روایی آن در مطالعات پیشین تایید شده بود. داده ها با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سیاست های جذب استعداد به طور مستقیم انگیزش کارکنان را افزایش دادند و نیت ترک خدمت را کاهش دادند و همچنین انگیزش نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا کرد. این نتایج اهمیت طراحی سیاست های جذب انسانی محور و عدالت محور و توجه به انگیزش کارکنان در کاهش نیت ترک خدمت را تاکید کرد. بنابراین، سیاست های جذب هوشمند می توانند ماندگاری کارکنان را ارتقا دهند و عملکرد سازمان را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

سیاست های جذب استعداد ، انگیزش ، نیت ترک خدمت