سیاست گذاری فرهنگی در عصر هوش مصنوعی؛ چالش اصالت و خلاقیت

پژوهش حاضر با هدف تدوین الگویی برای سیاست گذاری و قانون گذاری در مدیریت سازمان های فرهنگی ایران در مواجهه با چالش های ناشی از هوش مصنوعی بر مفاهیم اصالت و خلاقیت هنری انجام شد. این مطالعه از نوع کیفی و با رویکرد اکتشافی بود که با استفاده از روش تحلیل مضمون انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش را خبرگان حوزه های فرهنگ، فناوری، حقوق و فلسفه هنر تشکیل دادند که با روش نمونه گیری هدفمند و با رعایت قاعده اشباع نظری، تعداد ۲۰ نفر از آنان انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با استفاده از راهنمای مصاحبه محقق ساخته گردآوری شد و همزمان با جمع آوری داده ها، تحلیل داده ها در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و گزینشی انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد که سیاست گذاری موثر نیازمند تحول در سه ساحت بازاندیشی گفتمانی در مفاهیم بنیادین، تحول در سازوکارهای حکمرانی و توجه به عدالت توزیعی و صیانت از سرمایه های فرهنگی است. در نهایت، نتایج پژوهش حاکی از آن بود که سازمان های فرهنگی باید با اتخاذ نقش پیش دستانه و بهره گیری از ابزارهای حکمرانی چابک، زمینه را برای شکل دهی به آینده ای فراهم آورند که در آن فناوری در خدمت تعالی خلاقیت انسانی و تنوع فرهنگی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری فرهنگی ، هوش مصنوعی ، اصالت ، خلاقیت