بررسی تاثیر مقررات توانگری مالی بر سرمایه گذاری بیمه گران و ریسک سیستمیک ناشی از آن

چارچوب های نوین توانگری مالی، که نمونه بارز آن مدل توانگری ۲ در اروپاست، با هدف حفاظت بیمه گذاران از طریق پیوند دادن الزامات سرمایه ای به ریسک های سرمایه گذاری بیمه گران، طراحی شده اند. در این مقاله، نقش دوگانه بیمه گران به عنوان مدیران ریسک و سرمایه گذاران نهادی بررسی شده و تنش میان ثبات در سطح شرکت و ریسک های سیستمیک واکاوی شده اند. همچنین، با استفاده از مرور منابع دانشگاهی، نظارتی و صنعتی، تاثیرگذاری قوانین توانگری بر تخصیص دارایی و ایجاد ریسک های سیستمیک ناخواسته مورد بررسی قرار گرفته اند. مقررات مبتنی بر ریسک مانند مدل توانگری ۲، بیمه گران را ترغیب می کنند تا پرتفوی خود را از دارایی های پرهزینه مانند سهام، به سمت اوراق قرضه دولتی و شرکتی با هزینه کمتر سوق دهند. این تغییر جهت می تواند از طریق هم نوسانی با چرخه اقتصادی (Procyclicality) (فروش اجباری دارایی ها در بازارهای نزولی) و رفتار گله ای (Herding)، آسیب پذیری و ریسک های سیستمیک را ایجاد کند. در ایران، تاثیر آیین نامه شماره ۶۹ بر سرمایه گذاری، عمدتا تحت الشعاع تورم بالا قرار گرفته است؛ ریسک سیستمیک نه از پیچیدگی مقررات، بلکه از کاستی های آن نشات می گیرد—یعنی، قیمت گذاری کمتر از واقع و سرمایه گذاری ناکافی در برابر ریسک های فاجعه بار زلزله، آسیب پذیری ای که با ایجاد صندوق بیمه حوادث طبیعی ساختمان (IBCIP)، تشدید خواهد شد.

کلیدواژه ها:

مدل توانگری ۲ ، ریسک سیستمیک ، مقررات بیمه ، پرتفوی سرمایه گذاری ، نظارت مبتنی بر ریسک