گذار به رژیم نظارت ریسک-محور در صنعت بیمه ایران

صنعت بیمه در دهه اخیر با تشدید عدم قطعیت های کلان و دیجیتالی شدن زنجیره ارزش مواجه بوده که اتکای صرف به نسبت های ایستای توانگری را ناکافی می سازد. این پژوهش، با تمرکز بر نظارت مبتنی بر ریسک (RBS)، خودارزیابی ریسک و توانگری (ORSA) و سیستم های هشدار زود هنگام (EWS) به بررسی وضعیت ایران و پیشنهاد چارچوبی عملیاتی می پردازد. بر اساس مرور ادبیات، شکاف های مفهومی (تفکیک تنظیم گری-نظارت)، نهادی (ضعف حاکمیت ریسک)، داده ای (ناهمگنی افشاها) و ابزاری (عدم سناریوهای استرس) در ایران شناسایی شد. اهداف تحقیق شامل تبیین جایگاه ORSA، طراحی سبد شاخص های EWS (با منطق چراغ راهنما)، الگوی گزارش گری ORSA و ادغام ابزارهای سنجش ریسک (استرس-سناریو، ماتریس ریسک) با برنامه های نظارتی است. چارچوب پیشنهادی، همسو با اصول بیمه‎ای IAIS و تجربیات بازارهای نوظهور (مانند کنیا و ترکیه)، گذار فازبندی شده را با تناسب گرایی پیشنهاد می کند. یافته ها نشان می دهد این رویکرد، با پر کردن خلاهای بومی؛ تاب آوری مالی و حفاظت ذی نفعان را تقویت می نماید.

کلیدواژه ها:

نظارت مبتنی بر ریسک ، ORSA ، EWS ، توانگری مالی ، صنعت بیمه ایران