الزامات و تنظیم گری شکل گیری زیست بوم نوآوری سلامت دیجیتال در ایران

تحول دیجیتال در حوزه سلامت، با ایجاد مدل های نوین کسب وکار و همکاری میان بازیگران مختلف، ظرفیت دگرگونی در نظام سلامت ایران را دارد. این تحول نه تنها بر کیفیت خدمات و دسترسی عادلانه اثرگذار است، بلکه به ارتقای کارایی و پایداری مالی نیز می انجامد. چارچوب زیست بوم نوآوری، با تاکید بر نقش آفرینی کنشگران و روابط هم تکاملی میان آن ها، بستر مناسبی برای مطالعه فرآیند شکل گیری نوآوری در سلامت دیجیتال و تنظیم گری مرتبط فراهم می کند. هدف این پژوهش، شناسایی الزامات و سازوکارهای تنظیم گری در شکل گیری زیست بوم نوآوری سلامت دیجیتال در ایران است. بدین منظور، ابتدا با مرور ادبیات، چارچوب اولیه ای مشتمل بر کنشگران، اجزا، روابط و عوامل محیطی تدوین شد. سپس با استفاده از رویکرد کیفی و راهبرد موردکاوی، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساخت یافته و تحلیل اسناد گردآوری گردید. داده ها با روش نگاشت شناختی مفهومی کدگذاری و با نرم افزار UCINET مصورسازی و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که کنشگران کلیدی شامل وزارت بهداشت، شرکت های سلامت دیجیتال، بیمه ها، ارائه دهندگان خدمات و بیماران هستند. علاوه بر این، حاکمیت، دانشگاه ها، نهادهای پشتیبان و نظام مالی نقش پشتیبانی ایفا می کنند. الزامات اصلی در این فرآیند عبارت اند از: توسعه چارچوب های حقوقی و نظارتی، ایجاد زیرساخت های تبادل داده، شفافیت بیمه ای و تامین منابع مالی پایدار. این نتایج می تواند به طراحی سیاست های تنظیم گری متناسب با زیست بوم های نوین از جمله صنعت بیمه کمک کند.

کلیدواژه ها:

زیست بوم نوآوری ، سلامت دیجیتال ، تنظیم گری