نظارت آینده نگر در صنعت بیمه؛ ریسک های نوظهور و مدل سازی تاب آوری

تحولات سریع محیطی و اقتصادی، صنعت بیمه را در معرض ریسک های نوظهوری همچون تغییرات اقلیمی، تهدیدات سایبری، نوآوری های مالی و پاندمی ها قرار داده است. این ریسک ها به دلیل ماهیت پیچیده، هم افزا و پیش بینی ناپذیر خود، ابزارهای سنتی نظارت و ارزیابی را ناکارآمد ساخته اند. در چنین فضایی، نظارت آینده نگر به عنوان رویکردی نوین و هوشمندانه مطرح می شود که با تاکید بر رصد مداوم داده ها، تحلیل روندها و طراحی سناریوهای احتمالی، به سیاست گذاران و نهادهای ناظر کمک می کند تا تهدیدهای بالقوه را پیش از وقوع شناسایی کرده و از اثرات منفی آن ها بر پایداری مالی شرکت های بیمه بکاهند. از سوی دیگر، مفهوم مدل سازی تاب آوری نقش مکملی در این فرایند ایفا می کند. این مدل سازی نه تنها امکان ارزیابی میزان آسیب پذیری شرکت های بیمه در برابر شوک های محیطی را فراهم می آورد، بلکه ظرفیت پاسخگویی، بازیابی و انطباق پذیری آن ها را در برابر شرایط بحرانی ارتقا می دهد. ترکیب این دو رویکرد، چارچوبی پویا برای تقویت کارآمدی نظام نظارت، ارتقای اعتماد عمومی و تضمین پایداری بلندمدت صنعت بیمه فراهم می سازد. مقاله حاضر با تبیین مبانی نظری و مرور تجربیات بین المللی، به بررسی کارکردهای نظارت آینده نگر و مدل سازی تاب آوری در صنعت بیمه پرداخته و نشان می دهد که این دو ابزار، نه تنها برای مدیریت ریسک های نوظهور ضروری اند، بلکه به عنوان عامل کلیدی در تحول دیجیتال و نوآوری های آینده صنعت بیمه نیز شناخته می شوند. این یافته ها می تواند راهنمای مفیدی برای سیاست گذاران و مدیران صنعت بیمه در ایران باشد. روش تحقیق کتابخانه ای با بررسی منابع مختلف دانشگاهی، گزارشات سازمانی و مقالات علمی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

نظارت آینده نگر ، ریسک های نوظهور ، مدل سازی تاب آوری ، ثبات مالی ، اعتماد عمومی