بررسی رابطه بین عدالت سازمانی و اثربخشی رانندگان حمل ونقل عمومی (اتوبوس) در شهرداری یزد

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین رابطه بین عدالت سازمانی و خوداثربخشی رانندگان حمل ونقل عمومی (اتوبوس) در شهرداری یزد در سال ۱۴۰۴ انجام گرفته است. روش تحقیق با توجه به موضوع، توصیفی از نوع همبستگی بوده و از نظر هدف در زمره تحقیقات کاربردی قرار دارد. جامعه آماری این مطالعه شامل کلیه رانندگان اتوبوس های ناوگان حمل ونقل عمومی شهر یزد است که از میان آنان بر اساس فرمول کوکران، تعداد ۱۳۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد استفاده گردید؛ پرسشنامه عدالت سازمانی با سه مولفه عدالت توزیعی، عدالت رویه ای و عدالت مراوده ای، و پرسشنامه خوداثربخشی شغلی. روایی پرسشنامه ها با استفاده از تحقیقات معتبر پیشین تایید شده و پایایی آن ها نیز از طریق ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و در سطح مطلوب گزارش گردید. تحلیل داده ها با بهره گیری از روش های آماری توصیفی و استنباطی (شامل ضرایب همبستگی پیرسون و اسپیرمن) و با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. یافته ها نشان داد که بین عدالت سازمانی و خوداثربخشی رانندگان اتوبوس در شهرداری یزد رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، در میان ابعاد عدالت سازمانی، عدالت رویه ای دارای بالاترین ضریب همبستگی با خوداثربخشی بوده است. این امر بیانگر نقش اثرگذار تصمیم گیری های منصفانه، تقسیم عادلانه منابع و تعاملات محترمانه در ارتقای خوداثربخشی کارکنان حمل ونقل عمومی شهرداری یزد است. در پایان نیز پیشنهادهایی جهت بهبود شاخص های عدالت سازمانی و افزایش سطح خوداثربخشی رانندگان ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

عدالت سازمانی ، عدالت توزیعی ، عدالت رویه ای ، عدالت مراوده ای ، اثربخشی