نقش نوآوری اجتماعی در بهبود خدمات آتش نشانی و امداد شهری شیراز

در دهه های اخیر، توسعه شهرها و پیچیدگی مخاطرات شهری موجب شده است تا رویکردهای سنتی در مدیریت بحران و امداد، پاسخ گوی نیازهای جوامع شهری نباشند. در این میان، نوآوری اجتماعی به عنوان رویکردی نوین در عرصه خدمات عمومی مطرح گردیده است که بر مشارکت شهروندان، تعامل سازمان های محلی و خلق راه حل های جمعی برای مسائل شهری تاکید دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش نوآوری اجتماعی در بهبود کیفیت خدمات آتش نشانی و امداد شهری در کلان شهر شیراز انجام گرفت. روش تحقیق به صورت ترکیبی و مبتنی بر مطالعه موردی بوده و داده ها از طریق پرسش نامه و مصاحبه با مدیران، کارشناسان و نیروهای عملیاتی سازمان آتش نشانی گردآوری شد. جامعه آماری شامل ۱۲۰ نفر از کارکنان و مسئولان مرتبط با خدمات امداد شهری بود. داده های گردآوری شده با استفاده از تحلیل های آماری و محتوایی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که میان میزان به کارگیری مولفه های نوآوری اجتماعی (از جمله یادگیری جمعی، ارتباطات مشارکتی، و اعتماد سازمانی) و بهبود عملکرد عملیاتی آتش نشانی، رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، نوآوری اجتماعی موجب ارتقای سرعت واکنش در حوادث، افزایش رضایت شهروندان از خدمات امدادی و کاهش خطاهای انسانی در عملیات ها شد. یافته های تحقیق بیانگر آن است که توسعه فرهنگ نوآوری اجتماعی در سازمان های امدادی می تواند گامی موثر در جهت افزایش تاب آوری شهری و ارتقای ایمنی عمومی باشد.

کلیدواژه ها:

نوآوری اجتماعی ، آتش نشانی ، خدمات امدادی ، شیراز ، تاب آوری شهری