اثر بخشی درمان مبتنی بر ذهن آگاهی بر خود پذیری و سازگاری زنان ۲۵-۴۵ ساله

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودپذیری و سازگاری زنان ۲۵-۴۵ ساله بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان مراجعه کننده به موسسه خیریه چشم تر بهار واقع در شهرری در سال ۱۴۰۳ بودند که از میان آنها ۳۰ زن (۱۵) زن گروه آزمایش و ۱۵ زن گروه کنترل به شیوه در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند و به پرسشنامه های خودپذیری چمبرلین و هاگا (۲۰۰۱) و سازگاری سینها و سینگ (۱۹۹۳) پاسخ دادند. برای گروه آزمایش هشت جلسه دو ساعته درمان مبتنی بر ذهن آگاهی هفته ای دوبار برگزار شد و در این مدت گروه کنترل در معرض هیچ گونه مداخلهای قرار نگرفت به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تحلیل کوواریانس و نرم افزار ۲۶ - SPSS استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزشها بر خودپذیری و سازگاری دارای اثر معنادار بود (۰/۰۰۰۵>p) و ۴۹/۶ درصد از تغییرات واریانس خودپذیری و ۳۸/۳ درصد از تغییرات واریانس سازگاری توسط مداخله به صورت آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی تبیین می.شود بر مبنای داده های به دست آمده از پژوهش حاضر میتوان گفت که اثر بخشی درمان مبتنی بر ذهن آگاهی بر افزایش میزان خود پذیری و سازگاری زنان ۲۵ - ۴۵ ساله قابل مشاهده است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر ذهن آگاهی ، خودپذیری ، سازگاری