بررسی اثر بخشی آموزش مهارتهای اجتماعی بر بهبود تعاملات بین فردی و کاهش نعیما کروژده

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثر بخشی آموزش مهارتهای اجتماعی بر بهبود تعاملات بین فردی و کاهش رفتارهای کلیشه ای در کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم انجام شده است. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری شامل کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم در تهران هستند که از این تعداد ۳۰ نفر به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل گمارش شدند. برای جمع آوری اطلاعات از مقیاس تشخیصی اوتیسم گیلیام (۱۹۹۴) و پرسشنامه تعامل بین فردی توسط یزد خواستی و فرهادیه (۱۳۹۴) استفاده شده است. آموزش مهارتهای اجتماعی توسط پژوهشگر در طی ۸ جلسه به مدت ۴ هفته و هر هفته در دو جلسه ۶۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد به گونه ای که در این مدت گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. نتایج آزمایشات با استفاده از نرم افزار SPSS محاسبه شد. نتایج پژوهش نشان میدهد که آموزش مهارتهای اجتماعی بر میزان تعاملات بین فردی تاثیر دارد و آن را به طور معناداری بهبود میبخشد، همچنین آموزش مهارتهای اجتماعی بر میزان رفتارهای کلیشه ای در کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم تاثیر دارد و آن را به طور معناداری کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارتهای ، اجتماعی ، تعاملات بین فردی ، رفتارهای کلیشه ای ، کودکان مبتلا به اتیسم