نقش خودکارآمدی روانشناختی در پیشبینی گرایش به اعتیاد در جوانان در معرض آسیب اجتماعی مطالعه موردی جوانان شهر شیراز

این پژوهش با هدف نقش خودکارآمدی روانشناختی در پیش بینی گرایش به اعتیاد در جوانان در معرض آسیب باشد. در این پژوهش روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. در این پژوهش از آن جایی که به توصیف وضعیت متغیرهای پژوهش پرداخته شده است روش پژوهش توصیفی است و از آن جایی که پس از توصیف متغیرها همبستگی بین آنها مورد مطالعه قرار گرفته است روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی است. در این پژوهش جامعه آماری عبارت است از جوان شهر شیراز که با توجه به حجم نمونه کوکران در شرایط نامشخص تعداد ۳۸۴ نفر در نظر گرفته شد. به منظور جمع آوری دادههای پژوهش از دو پرسشنامه استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها در این پژوهش از شاخصهای آمار توصیفی همچون جدول، فراوانی درصد، میانگین، انحراف معیار و روشهای آمار استنباطی همچون آزمون پیرسون رای گروههای مستقل، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده گردید و همچنین برای محاسبات و تحلیل های آماری از رایانه و نرم افزار SPSS و amos نسخه ۲۳ استفاده شده است. خودکارآمدی روانشناختی رابطه منفی و معنادار (۰/۵۱۲، ۰/۰۰۰۱>P) با گرایش به اعتیاد در جوانان در معرض آسیب اجتماعی داشته و در پیش بینی آن موثر بوده است. یافته این پژوهش نشان میدهد خودکارآمدی روانشناختی رابطه ای منفی و معنادار با گرایش به اعتیاد در جوانان در معرض آسیب اجتماعی دارد به روشنی بر نقش بنیادین ساختارهای شناختی فرد در مدیریت و کنترل رفتارهای پرخطر تاکید دارد. برای تبیین این رابطه میتوان از چارچوبهای نظری متعددی در روانشناسی استفاده کرد که در راس آنها نظریه شناختی اجتماعی بندورا قرار دارد.

کلیدواژه ها:

نقش خود کارآمدی روانشناختی ، گرایش به اعتیاد ، آسیب اجتماعی