پیش بینی رضایت زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه سبک های حل تعارض و سازگاری زناشویی زنان شاغل

هدف پژوهش حاضر پیش بینی رضایت زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار، اولیه سبکهای حل تعارض و سازگاری زناشویی زنان شاغل بود. جامعه آماری این پژوهش زنان متاهل شاغل شهر تهران در سال ۱۴۰۳ می باشند. به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده، تعداد ۳۰۰ نفر از زنان شاغل انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های رضایت زناشویی (هارلی ۲۰۰۱)، طرحواره های ناسازگار اولیه (یانگ، ۲۰۰۳)، سبکهای حل تعارض (توماس و کیلمن، ۲۰۰۷) و سازگاری زناشویی (جان گاتمن ۲۰۱۰) بود. داده های پژوهش با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده و چندگانه با استفاده از نرم افزار spss۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که رضایت زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار، اولیه سبکهای حل تعارض و سازگاری زناشویی زنان شاغل قابل پیش بینی بود. بنابراین توجه به این عوامل در برنامه های مشاوره ای، آموزشی و توانمندسازی زنان شاغل می تواند به بهبود رضایت زناشویی آنها کمک شایانی کند.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، طرحواره های ناسازگار ، اولیه ، سبک های حل تعارض ، سازگاری زناشویی ، زنان