رابطه بین تاب آوری و خودتنظیمی با سلامت روان با نقش میانجی بهزیستی روانشناختی در دانشجویان

پژوهش حاضر، با هدف بررسی ارتباط بین تاب آوری و خودتنظیمی با سلامت روان با نقش میانجی بهزیستی روانشناختی در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی بود و از جهت نحوه گردآوری اطلاعات در زمره پژوهش های همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد تهران جنوب مجتمع ولیعصر در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند که از بین آنها ۲۵۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شده و به ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵)، پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ و هیلر (۱۹۷۲)، و پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۰) پاسخ دادند. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که بین متغیرهای تاب آوری، خودتنظیمی، و بهزیستی روانشناختی با سلامت روان ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد. همچنین، بهزیستی روانشناختی بین تاب آوری و خودتنظیمی با سلامت روان نقش میانجی را دارد (P > ۰.۰۵). بر این اساس، توجه به این عوامل در دانشجویان می تواند منجر به ارائه راهکارهای موثر برای بهبود سلامت روان گردد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، خودتنظیمی ، بهزیستی روانشناختی ، سلامت روان ، دانشجویان