مدل ساختاری خود نظم دهی ورزشی بر اساس سرسختی روانشناختی و ادراک از موفقیت با توجه به نقش میانجی امیدواری

هدف از پژوهش حاضر مدل ساختاری خود نظم دهی ورزشی بر اساس سرسختی روانشناختی و ادراک از موفقیت با توجه به نقش میانجی امیدواری بود. این پژوهش در زمره پژوهش های بنیادین و از نوع توصیفی و همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری است. همچنین این پژوهش در زمره پژوهش های کمی قرار می گیرد. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل شامل کلیه ورزشکاران دختر و پسر رشته های ورزشی استان قم در سال ۱۴۰۴ - ۱۴۰۳ بودند با توجه به تعداد متغیرهای مشاهده شده در پژوهش حاضر تعداد ۲۰۰ نفر نمونه در نظر گرفته شد. همچنین نمونه گیری به صورت تصادفی بود ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه سرسختی توسط کوباسا و همکاران(۱۹۸۲)، خود نظم دهی ورزشی ریان و کنل (۱۹۸۹)، پرسشنامه ادراک از موفقیت رابرتز ترشر و بالاگو (۱۹۹۸)، پرسشنامه امیدواری که توسط اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) بود. در قسمت آمار توصیفی از شاخصهای میانگین، انحراف معیار، چولگی و کشیدگی استفاده شد. در قسمت آمار استنباطی و برآورد فرضیات از ماتریس همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری بهره برده شد. همچنین پیش فرضهای اجرای معادلات ساختاری مانند هم خطی چندگانه روایی و پایایی با تحلیل عاملی تاییدی بررسی شد. از نرم افزار SPSS ۲۶_، SmartPLS Amos برای برازش مدل استفاده شد. بیشترین همبستگی مربوط به رابطه ادراک از موفقیت و امیدواری است. همچنین ضعیف ترین همبستگی بین خود نظم دهی ورزشی و امیدواری است.

کلیدواژه ها:

خود نظم دهی ورزشی ، سرسختی روانشناختی ، ادراک از موفقیت ، امیدواری