بررسی اثر بخشی درمان شناختی- رفتاری بر احساس شکست جسارت و احساس تنهایی در نوجوانان معتاد به فضای مجازی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری بر احساس شکست، جسارت و احساس تنهایی در نوجوانان معتاد به فضای مجازی انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی و طرح پیش-آزمون پس-آزمون و پیگیری با گروه گواه استفاده شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر و دختر مقطع متوسطه شهرستان فلارد بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ مشغول به تحصیل بودند. روش نمونه گیری در دسترس بود و نمونه این پژوهش شامل ۳۰ نوجوان از دو مدرسه متوسطه دخترانه و پسرانه شهرستان فلارد بود. ۱۵ نفر آزمودنی های گروه آزمایش و ۱۵ نفر آزمودنی های گروه کنترل بودند. افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند و گروه آزمایش ۸ جلسه درمان شناختی-رفتاری دریافت کرد. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه اعتیاد به اینترنت فضای مجازی یانگ (۱۹۹۸)، پرسشنامه خوداظهاری-گامبریل و ریچی (۱۹۷۵)، پرسشنامه استاندارد تنهایی راسل و پیلوا (۱۹۸۰) و پرسشنامه احساس شکست گیلبرت و آلن (۱۹۹۸) استفاده شد. برای آزمون فرضیه ها با استفاده از نرم افزار SPSS از تحلیل کوواریانس چند متغیره و تحلیل کوواریانس یک طرفه استفاده شد. یافته ها نشان داد درمان شناختی-رفتاری بر احساس شکست، جسارت و احساس تنهایی در نوجوانان معتاد به فضای مجازی تاثیر دارد (P<۰.۰۵). نتیجه گیری می شود درمان شناختی-رفتاری بر احساس شکست، جسارت و احساس تنهایی در نوجوانان معتاد به فضای مجازی موثر است، بنابراین در مراکز درمانی برای نوجوانان دارای اعتیاد به فضای مجازی می توان از آن بهره برد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی ، رفتاری ، احساس تنهایی ، جرات مندی ، احساس شکست ، اعتیاد به فضای مجازی ، فضای مجازی ، اعتیاد ، نوجوانان به فضای مجازی ، نوجوانی