تاثیر درمان مبتنی بر تعهد بر تنظیم هیجانی و تاب آوری مادران دارای کودک دارای کم توان ذهنی

هدف کم توانی ذهنی در کودکان منبع استرس برای خانواده و مراقبین او است که می تواند منجر به آسیب به کیفیت زندگی مراقبین شود. این مطالعه با هدف تاثیر درمان مبتنی بر تعهد بر تنظیم هیجانی و تاب آوری مادران دارای کودک دارای کم توان ذهنی انجام شد. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه مادران دارای کودکان کم توانی ذهنی ۸ تا ۱۲ ساله منطقه ۱۱ و ۱۲ شهر تهران که در سال ۱۴۰۳ به مراکز مشاوره این مناطق مراجعه کرده بودند و تعداد تقریبی آنها ۲۱۰ نفر بود تشکیل دادند. ابزار پژوهش شامل مقیاس دشواری در تنظیم هیجان، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، برنامه آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بود. یافته ها نتایج پژوهش نشان داد که با توجه به سطح معنادار تنظیم هیجان (۰/۰۲۹=f=۵/۶۳۵) (P) و تاب آوری (۰/۰۳۵=P، ۵/۰۴۴= این درمان بر متغیرهای پژوهش اثربخش است و میزان اثربخشی آن با توجه به ضرایب اتا در متغیر تنظیم هیجانی (۰/۱۶۲) و متغیر تاب آوری (۰/۰۵۹) به دست آمد. نتیجه گیری یکی از راهبردهای افزایش مهارت های تنظیم هیجان، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد است. این رویکرد درمانی به دلیل ساز و کار نهفته در آن مانند پذیرش، افزایش آگاهی، حضور در لحظه حال، مشاهده گری بدون داوری، عمل متعهدانه بر اساس ارزش ها و خودداری از اجتناب تجربی درمان جویان را از باورها، ارزش ها و رفتارهایی آگاه می سازد که در هنگام بروز هیجانات ناخوشایند و تهدید کننده بهزیستی هیجانی مانند پیامدهای روان شناختی، هیجانی و اجتماعی وجود فرزند کم توان (ذهنی) بر هیجانات خود کنترل و آگاهی بیشتری داشته باشند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر تعهد ، تنظیم هیجانی ، تاب آوری ، مادران ، کودک کم توان ذهنی