بررسی نقش حس تعلق امید و معنای زندگی بر تاب آوری پرستاران

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش حس تعلق امید و معنای زندگی بر تاب آوری پرستاران بود. جامعه آماری این پژوهش پرستاران شاغل در بیمارستانهای شهر اصفهان بودند. تعداد ۳۸۵ نفر از پرستاران زن و مرد به شیوه در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش، شامل پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳)، حس تعلق ویلیام گلاسر (۱۹۹۸) و پرسشنامه امید میلر و پاور (۱۹۸۸) بود. داده های پژوهش از روش مدل معادلات ساختاری بر پایه نرم افزار Smart pls و AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین همه سطوح حس تعلق، امید و معنای زندگی با تاب آوری همبستگی معناداری وجود داشت (p < ۰.۰۵) و ۰.۵۲۳ درصد از تغییرات تاب آوری بر اساس حس تعلق، امید و معنای زندگی تبیین می شود. بر اساس یافته های بدست آمده، حس تعلق، امید و معنای زندگی پیش بینی کننده های معنی داری از تاب آوری است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، حس تعلق ، امید ، معنای زندگی ، پرستاران