بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر خودتنظیمی هیجانی و کاهش نشانگان ضربه عشق در دانشجویان با تجربه شکست عاطفی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر خود تنظیمی هیجانی و کاهش نشانگان ضربه عشق در دانشجویان با تجربه شکست عاطفی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش انجام کار نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دارای تجربه شکست عاطفی مراجعه کننده به کلینیک روان پرستاری ضربان تندرستی و مرکز مشاورهی فکر سوم در تابستان ۱۴۰۳ در شهر نجف آباد بود. از بین افراد واجد شرایط ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های نشانگان ضربه عشق (۱۹۹۹)، خودتنظیمی هیجانی (۲۰۰۴) بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت مداخله واقعیت درمانی قرار گرفت در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۶ و آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که واقعیت درمانی تاثیر معناداری بر بهبود خود تنظیمی هیجانی (۰.۰۱ > p) و کاهش نشانگان ضربه عشق (۰.۰۱ > p) در دانشجویان داشته است. بر این اساس، واقعیت درمانی به عنوان رویکردی اثر بخش میتواند در بهبود سلامت روان دانشجویان دارای تجربه شکست عاطفی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، خودتنظیمی هیجانی ، نشانگان ضربه عشق ، شکست عاطفی ، دانشجویان