اثر بخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی اجتماعی و انعطاف پذیری شناختی زنان نابارور

ناباروری پدیده ای استرس زا است که در آن فرد نابارور نقش اندکی بر ماهیت موقعیت به وجود آمده دارد و یا فاقد هرگونه نقش بارزی است. از این رو پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی اجتماعی و انعطاف پذیری شناختی زنان نابارور انجام شد. طرح این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان نابارور مراجعه کننده به کلینیک های ناباروری شهر اصفهان در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بود که از جامعه مورد اشاره به صورت در دسترس ۴۰ زن نابارور انتخاب شدند. طور تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش هر کدام ۲۰ نفر گمارش شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی اجتماعی اسمیت و بتز (۲۰۰۰) و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰) بود. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی را به صورت متوالی و هفتگی دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله روان شناختی دریافت نکردند. داده های حاصل از پژوهش در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی در نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ تحلیل شد. نتایج نشان داد شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی اجتماعی و انعطاف پذیری شناختی زنان نابارور تاثیر معناداری دارد (۰/۰۵>p). با توجه به نتایج به دست آمده می توان نتیجه گیری کرد که شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی می تواند موجب بهبود خودکارآمدی، اجتماعی و انعطاف پذیری شناختی زنان نابارور شود. از این رو پیشنهاد می شود این روش درمانی مورد توجه متخصصان سلامت روان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی ، خودکارآمدی اجتماعی ، انعطاف پذیری شناختی ، زنان نابارور