اثر بخشی درمان متمرکز بر شفقت بر افکار خودکشی و علائم افسردگی در دانشجویان مبتلا به افسردگی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان متمرکز بر شفقت بر افکار خودکشی و علائم افسردگی دانشجویان مبتلا به افسردگی بود. طرح این پژوهش طرح این پژوهش تجربی میدانی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانشجویان دختر روانشناسی مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ملارد بودند. از بین این دانشجویان تعداد ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه (۱۵) نفر از آزمودنیها در گروه آزمایش و ۱۵ نفر دیگر در گروه کنترل گروه بندی شدند. در گروه آزمایش روش مداخله به صورت برنامه گروه درمانی شفقت ورزی خود که توسط کتانی و همکاران (۲۰۲۲) طراحی شده بود و پرسشنامههای افکار خودکشی بک (۱۹۶۱) و علائم افسردگی بک (۱۹۶۰) بین افراد نمونه توزیع گشت دادهها توسط آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری و با نرم افزار آماری SPSS۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها حاکی از آن بود که درمان متمرکز بر شفقت بر مولفه تمایل به مرگ و آمادگی برای خودکشی دانشجویان مبتلا به افسردگی اثربخش بوده است، اما بیشترین تفاوت معنی دار بین دو گروه در مولفه تمایل به مرگ و آمادگی برای خودکشی مشاهده شد. همچنین درمان متمرکز بر شفقت بر علائم افسردگی دانشجویان مبتلا به افسردگی تاثیر گذار بوده است.

کلیدواژه ها:

افکار خود کشی ، علائم افسردگی ، درمان متمرکز بر شفقت