اثر بخشی درمان متمرکز بر شفقت بر تنظیم هیجان و افکار خودکشی در دانشجویان مبتلا به افسردگی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان متمرکز بر شفقت بر افکار خودکشی تنظیم هیجان دانشجویان مبتلا به افسردگی بود. طرح این پژوهش تجربی میدانی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانشجویان دختر روانشناسی مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد واحد ملارد بودند از بین این دانشجویان، تعداد ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه ۱۵) نفر از آزمودنیها در گروه آزمایش ۱۵ نفر دیگر در گروه (کنترل گروه بندی شدند در گروه آزمایش روش مداخله به صورت برنامه گروه درمانی شفقت ورزی خود که توسط کتانی و همکاران (۲۰۲۲) طراحی شده بود و پرسشنامه های افکار خودکشی بک (۱۹۶۱) تنظیم هیجان گرانفسکی و همکاران (۲۰۰۱) بین افراد نمونه توزیع گشت دادهها توسط آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری و با نرم افزار آماری SPSS۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها حاکی از آن بود که درمان متمرکز بر شفقت بر مولفه تمایل به مرگ و آمادگی برای خوکشی دانشجویان مبتلا به افسردگی اثربخش بوده است اما بین مولفه تمایل به خودکشی واقعی بین دو گروه آزمایش و کنترل در این مولفهها تفاوت معنی دار وجود نداشت. درمان متمرکز بر شفقت بر مولفه ارزیابی مثبت / دیدگاه وسیعتر ارزیابی مثبت / دیدگاه ،وسیع تر سرزنش خود نشخوار ،فکری، فاجعه آمیز کردن و ،پذیرش که نشان میدهد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در این مولفهها تفاوت معنی دار وجود دارد.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، تنظیم هیجان ، درمان متمرکز بر شفقت