اثر بخشی طرحواره درمانی هیجانی گروهی بر پریشانی روان شناختی شدت و فراوانی علائم در زوجین

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی هیجانی گروهی بر کاهش پریشانی روان شناختی شدت و فراوانی علائم در زوجین بود. این مطالعه با طراحی نیمه آزمایشی و استفاده از پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران بود که از میان آنها ۶۰ زوج به صورت تصادفی در سه گروه آزمایشی کنترل فعال و کنترل (منفعل قرار گرفتند گروه آزمایشی در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقهای مداخلات طرحواره درمانی هیجانی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل فعال مداخلات آموزشی جایگزین و گروه کنترل منفعل هیچ مداخله ای دریافت نکردند ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پریشانی روان شناختی ،کسلر پرسشنامه شدت علائم روان شناختی (SCL-۹۰-R) و مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند نتایج نشان داد که طرحواره درمانی هیجانی گروهی به طور معناداری باعث کاهش پریشانی روان شناختی شدت و فراوانی علائم روان شناختی و بهبود تنظیم هیجانی در گروه آزمایشی شد این تغییرات نسبت به گروه کنترل فعال و منفعل قابل توجه تر بود یافته ها بیانگر اثر بخشی این مداخله در بهبود سلامت روان و ارتقای کیفیت روابط زوجین .است نتایج همچنین نشان داد که تاثیرات مثبت این مداخله در پیگیریهای کوتاه مدت پایدار بوده است پژوهش حاضر بر اهمیت استفاده از مداخلات روان شناختی ،گروهی به ویژه طرحواره درمانی هیجانی در کاهش مشکلات روان شناختی و ارتقای کیفیت روابط زناشویی تاکید دارد و به متخصصان روان شناسی پیشنهاد میدهد که از این رویکرد در برنامه های درمانی خود بهره گیرند.