مروری نظام مندی بر مداخلات مربوط به اختلال دو قطبی

بیماری دو قطبی یک بیماری خلق است که فرد خلق یکسانی ندارد و مدام در حال تغییر است. بیماران دوقطبی دو فاز خلق را تجربه می کنند: فاز شیدایی و فاز افسردگی. دو قطبی معمولا به طور یکسان بر مردان و زنان تاثیر می گذارد. اختلال دوقطبی در میان جمعیت هایی که سبک زندگی معاصر غربی را نپذیرفته اند نادر است. اگرچه لیتیوم بزرگترین پیشرفت در درمان این بیماری است، اما واضح است که تعداد قابل توجهی از بیماران در این درمان دارویی شکست می خورند. مهمترین جایگزین های دارویی برای لیتیوم داروهای ضد تشنج کاربامازپین و والپروات هستند. اگر اختلال دو قطبی درمان نشود، می تواند منجر به عوارض جدی مانند خودکشی، سوء مصرف مواد، مشکلات شغلی و خانوادگی شود. اختلال دو قطبی معمولا نتیجه ترکیبی از عوامل ژنتیکی، زیستی، روانی و محیطی است. بررسی این عوامل می تواند به شناسایی علل اصلی و پیشگیری زودهنگام کمک کند. بررسی علمی و آگاهی بخشی درباره ی این اختلال می تواند به تغییر نگرش جامعه نسبت به افراد مبتلا کمک کرده و حمایت بیشتری از آنها فراهم کند. اختلال دو قطبی اغلب با اختلالات دیگر مانند اضطراب، اختلالات خواب و بیماری های جسمی همراه است.

کلیدواژه ها:

اختلالات خلقی ، اختلال دو قطبی ، اختلال شخصیت مرزی