نقش دین و مذهب در تامین سلامت روان

سلامت روان یکی از مولفه های مهم بهداشت عمومی است. اصطلاح سلامت روان برای توصیف سطح بهزیستی، شناختی هیجانی و برای نشان دادن مبتلا نبودن به اختلالات روانی به کار می رود. به گفته سازمان جهانی بهداشت، هیچ تعریف رسمی برای سلامت روان وجود ندارد و همه ی تفاوت ها، فرهنگی، ارزیابی شخصی و نظریه های تخصصی رقیب بر شیوه ی تعریف این اصطلاح اثر می گذارد. سازمان جهانی بهداشت (۲۰۰۱) از نظر کاپلان و بارون بهداشت روانی حالت خاصی از روان است که سبب بهبود، رشد و کمال شخصیت انسان می شود و به فرد کمک می کند که با خود و دیگران سازگاری داشته باشد. در سال های اخیر روان شناسان به نقش دین در تامین سلامت روان و درمان بیماری های روانی توجه ویژه ای داشته اند. سازمان بهداشت جهانی در یکی از آخرین بیانیه های خود که در دهه ی گذشته منتشر کرده است و به خصوص در مقدمه پروژه ۲۰۰۰ که طی آن برنامه وسیع بهداشتی برای کشورهای در حال توسعه در نظر گرفته شده، سلامتی را از چهار بعد اساسی شامل ابعاد جسمانی، روانی، اجتماعی و معنوی مورد بررسی قرار داده است. بنابراین می توان گفت بعد معنویت در سطح جهانی به عنوان یک متغیر اثرگذار مطرح است. بنجامین راش ۲ (۱۷۴۵-۱۸۱۳) پدر روان پزشکی آمریکا در زمینه اهمیت مذهب اظهار می دارد: «مذهب آن قدر برای پرورش و سلامت روح آدمی اهمیت دارد که هوا برای تنفس بدین ترتیب لازم است تحقیقات گسترده تری در زمینه ارتباط آن به ویژه با حوزه سلامت روانی انجام گیرد تا از این طریق بتوان به خصوص در حیطه روان شناسی بالینی و سلامت از آن بهره جست. علاوه بر این به نظر می رسد مذهب و به ویژه جهت گیری مذهبی درونی برای افراد نقش سپر دفاعی را بازی کرده، مجموعه از آثار مثبت روان شناختی ایجاد می کند همان گونه که آلپورت نیز مذهب را یکی از عوامل بالقوه برای سلامت روان وسیعی می دانست و عقیده داشت که مذهب می تواند به عنوان یک اصل وحدت بخش و یک نیروی عظیم برای سلامت، روان مفید و کمک کننده باشد. صدیقی، ارفعی (۱۳۹۱) در این مقاله به نقش ایمان مذهبی در سلامت روانی می پردازد.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، دین ، مذهب ، بهداشت روانی ، روان پزشکی