اثر بخشی زوج درمانی بر صمیمیت زناشویی و کیفیت زندگی زناشویی در زوجین

سازگاری زناشویی به صورت خودکار ایجاد نشده و به وجود آمدن آن نیاز به تلاش زوجین دارد معمولا سال اول ازدواج از نظر سازگاری بسیار ناپایدار بوده و بیشترین خطر را برای ناسازگاری و طلاق دارد کوشش برای افزایش تراز سلامت روانی و بهبود روابط زوجین در راستای افزایش پایداری خانواده و پیشگیری از آشفتگی زندگی زناشویی و رخداد طلاق ارزنده است. چه بسا بهره گیری از مداخلاتی که بنیانهای فلسفی و جهت گزینیهای نگرشی آنها با دیدگاه و ارزشهای زوجین همخوان و فاقد تعارض و تضاد باشد تاثیر عمیق و ماندگارتری نشان دهد؛ زیرا افزون بر نقش مهم رابطه درمانی که مستلزم تفاهم بهینه در زمینه شناختی است آشنا پنداری نگرش و ارزشهای بسترساز اصول و کاربستهای مشاوره و روان درمانی نیز پذیرش و همکاری زوجین را در راستای بهبود زندگی فردی و زناشویی آسان می سازد دو متغیر بهزیستی روان شناختی و رضایت زناشویی در زمره برجسته ترین نمودهای سلامت فردی و میان فردی زوجین قرار دارند. کیفیت زندگی زوجین مستلزم سعی در کم کردن فاصله بین انتظارات و آرزوها و آن چیزی است که واقعا اتفاق میافتد یک زندگی کیفی و خوب معمولا به صورت خشنودی رضایت شادی خرسندی و توانایی فایق آمدن بر مشکلات بروز می کند.

کلیدواژه ها:

اثر بخشی زوج درمانی طلاق ، رابطه زناشویی ، کیفت زندگی