بررسی رابطه بین اعتیاد به گوشی هوشمند و فرسودگی تحصیلی با توجه به نقش واسطهای بهزیستی ذهنی در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم مهاباد

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین اعتیاد به گوشی هوشمند و فرسودگی تحصیلی با توجه به نقش واسطهای بهزیستی ذهنی در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر مهاباد انجام شد. پژوهش حاضر از نظر روش و ماهیت از نوع تحقیقات توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری در این پژوهش دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر مهاباد در نیمه اول سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که حجم آنها برابر ۲۷۰۰ نفر است. چون این مطالعه مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود، بنابراین ۳۰۰ نفر به عنوان نمونه آماری مورد نیاز انتخاب شد. همچنین روش نمونه گیری از نوع نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای بود. دانش آموزان پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو و همکاران (۱۹۹۷)، پرسشنامه اعتیاد به تلفن همراه (کوه، ۲۰۰۹) و پرسشنامه بهزیستی ذهنی کییز ماگیارمو (۲۰۰۳) را تکمیل کردند. برای تجزیه و تحلیل مدل مفهومی و بررسی فرضیه ها از معادلات ساختاری به کمک نرم افزار PLS Smart استفاده شد. نتایج نشان داد که بین اعتیاد به گوشی هوشمند و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود داشت. همچنین بین اعتیاد به گوشی هوشمند و بهزیستی ذهنی در دانش آموزان رابطه معکوس و معناداری وجود داشت، همچنین بین بهزیستی ذهنی و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان رابطه معکوس و معناداری وجود داشت. در نهایت نتایج آزمون سوبل حاکی از آن بود که بهزیستی ذهنی نقش میانجیگری را در رابطه بین اعتیاد به گوشی هوشمند و فرسودگی تحصیلی دانش آموزان ایفا کرد.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به گوشی هوشمند ، بهزیستی ذهنی ، فرسودگی تحصیلی