اثر بخشی آموزش گروهی طرحواره درمانی بر توانمندسازی روانشناختی و کیفیت زندگی در نوجوانان قلدر

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش گروهی طرحواره درمانی بر توانمندسازی روانشناختی و کیفیت زندگی در نوجوانان قلدر انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر تبریز در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از طریق روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر وارد مطالعه شده و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه جایگزین شدند ابزار اندازه گیری در این پژوهش پرسشنامه توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر،(۱۹۹۵) کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۸) و قلدری ایلی نویز (۲۰۰۱) بود. دانش آموزان گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای و به مدت ۴ هفته متوالی هر هفته ۲ جلسه تحت آموزش مفاهیم طرحواره درمانی یانگ (۲۰۰۶) قرار گرفت و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد تجزیه و تحلیل دادههای آماری با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ صورت گرفت سطح معناداری آزمونها ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از تحلیل دادهها نشان داد که بعد از مداخله اثر آموزش گروهی طرحواره درمانی بر توانمندسازی روانشناختی و کیفیت زندگی در نوجوانان قلدر معنادار بود (۰/۰۰۱>p) بر اساس نتایج پژوهش میتوان گفت آموزش گروهی طرحواره درمانی روش مداخله ای مناسبی برای ارتقای توانمندسازی روانشناختی و کیفیت زندگی در نوجوانان قلدر است بنابراین بکارگیری این روش آموزشی تنهایی یا در ترکیب با سایر برنامههای مداخله ای میتواند موجب افزایش توانمندسازی روانشناختی و کیفیت زندگی در نوجوانان به قلدر شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، توانمندسازی روانشناختی ، کیفیت زندگی ، نوجوانان قلدر