تدوین مدل پریشانی روانی مادران دارای فرزند دانش آموز بر اساس حمایت خانوادگی

در ایام گسترش همه گیری کروناویروس مادران دارای فرزند در حال تحصیلی به سبب تغییر نقش اساسی به عنوان یکی از گروه های در معرض افزایش شدید مسئولیت های خانوادگی قرار گرفتند که با پریشانی روانی بسیاری از آنان همراه شد. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف پیشبینی پریشانی روانی مادران دارای فرزند دانش آموز بر اساس حمایت خانوادگی ادراک شده، ارتباط بین فردی و گشودگی به تجربه با میانجیگری بخشش به انجام رسید. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، از نوع توصیفی - همبستگی بود. جامعه تحقیق شامل مادران دارای فرزند نوجوان دانش آموز در سال ۱۴۰۱ - ۱۴۰۰ در مدارس شهر ملارد بود. حجم نمونه با استفاده از فرمول مولر برابر با ۳۴۵ نفر محاسبه شد که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. ابزار پژوهش مشتمل بر پرسشنامه ی پریشانی روانشناختی کسلر (۲۰۰۲)، بخشش هارتلند (۲۰۰۵)، روابط بین فردی پیرس و همکاران (۱۹۹۱)، پرسشنامه شخصیتی نئو و مقیاس حمایت اجتماعی زیمت دالم زیمت و فارلی (۱۹۸۸) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها افزون بر شاخصهای توصیفی، از تحلیل معادلات ساختاری بهره برد. نتایج پژوهش نشان داد که رابطه مستقیم حمایت خانوادگی ادراک شده، ارتباط بین فردی و گشودگی به تجربه با پریشانی روانی منفی و معنادار بود. همچنین نقش میانجی گری بخشش در رابطه حمایت خانوادگی و گشودگی به تجربه با پریشانی روانی مورد تایید قرار گرفت. اما نقش میانجی گری بخشش در رابطه ی ارتباط بین فردی و پریشانی روانی مورد تایید قرار نگرفت. در نتیجه، بخشش متغیری اساسی است که می تواند بر خلق پیامدهای مثبت روانی و کاهش پریشانی و آسیب های روانی اثر گذار باشد. بر این اساس به روان شناسان و مشاوران پیشنهاد می شود که با توجه به نقش میانجی گرانه، بخشش در حوزه درمان و آموزش از سودمندی بخشش بهره بگیرند.

کلیدواژه ها:

پریشانی روانی ، حمایت خانوادگی ادراک شده ، ارتباط بین فردی ، گشودگی به تجارب جدید ، بخشش