اثر بخشی آموزش مبتنی بر طرحواره استدلال بر ارتقای مولفه تحلیل و ارزشیابی در دانش آموزان دختر پایه هفتم متوسطه اول شهرستان سنقر

هدف از انجام پژوهش حاضر اثر بخشی آموزش مبتنی بر طرحواره استدلال بر ارتقای مولفه تحلیل و ارزشیابی در دانش آموزان دختر پایه هفتم متوسطه اول شهرستان سنقر بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه آزمایشی و از نوع طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه هفتم متوسطه اول سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ شهرستان سنقر بود نمونه گیری با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. تعداد ۱۲۰ دانش آموز انتخاب شدند که در دو گروه آزمایشی و گواه ۶۰ نفر گروه آزمایش و ۶۰ نفر گروه گواه گمارده شد تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS و از تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد متغیر مستقل (گروه) تاثیر معناداری بر متغیر وابسته تحلیل و ارزشیابی داشته است (۱۳۳/۹۷۵ و ۰۰۱>P). بنابراین فرضیه پژوهش در سطح معناداری ۰/۰۱ با ۹۹٪ اطمینان پذیرفته می شود؛ بنابراین آموزش مبتنی بر طرحواره استدلال بر بهبود تحلیل و ارزشیابی موثر است. بنابراین نتایج پژوهش حاضر میتواند مورد توجه سازمان آموزش و پرورش دانش آموزان و معلمان در جهت بهبود آزاداندیشی و اعتماد به نفس قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طرحواره استدلال ، تحلیل ارزشیابی ، دانش آموزان