زیباشناسی رابطه انسان با خداوند متعال از نگاه نهج البلاغه

انسان همانند سایر موجودات از بدو آفرینش وابسته به خداست و خداوند وجود خاص انسانی را به او می بخشد. ارتباط و وابستگی وجودی بین انسان و خدا از حیطه ی قدرت انسان خارج است. پس از تولد و رشد تدریجی و ظهور اراده است که ارتباط انسان با دیگران ارادی و آگاهانه انجام می گیرد و در این مرحله احتیاج به کیفیت و نحوه ارتباط پیدا می کند تا به رشد استعدادهایش خط و جهت مثبت بدهد. رابطه با خداوند متعال در کلام مولا علی علیه السلام از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است به صورتی که شایسته و بایسته است انسان تمام کوشش خود را بنماید و موانع آنرا از سر راه خود بردارد. همچنین آثار فراوانی بر این رابطه بار می شود از جمله جاری شدن رحمت الهی بر انسان، نجات از گرفتاری ها و دور شدن از مهلکات دنیا و اصلاح شدن روابط با دیگر مخلوقات و در نهایت وارد شدن به رضوان الهی. حضرت برقراری و حفظ این رابطه را در رعایت تقوا و انجام دستورات الهی می داند.

کلیدواژه ها:

انسان خداوند ، نهج البلاغه