پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس سبکهای عشق ورزی، رگه های شخصیتی و چشم انداز زمان در زنان مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی

هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس سبک های عشق ورزی، رگه های شخصیتی و چشم انداز زمان در زنان مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی شهرستان قم می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی زنان مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی شهرستان قم در ماه بهمن ۱۴۰۲ تا خرداد ۱۴۰۳ به تعداد بالای ۸۰۰ نفر بودند جهت انتخاب حجم نمونه بر اساس روش نمونه گیری خوشه ای و حجم کل جامعه تعداد ۲۶۹ نفر از زنان مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی در شهرستان قم انتخاب شد و لینک پرسشنامه ها به صورت مجازی در اختیار آنان قرار گرفت تا به پرسشنامه های چشم انداز زمان توسط زیمباردو و بوید در سال ۱۹۹۹، پرسشنامه ی پنج عامل بزرگ شخصیت مک کری و کاستا (NEO)، مقیاس سازگاری زناشویی دو نفره اسپانیر (۱۹۷۹) و پرسشنامه سبک های عشق ورزی استرنبرگ به صورت مجازی پاسخ دهند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی و رگرسیون چند متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد چشم انداز زمان، سبک های عشق ورزی و رگه های شخصیت توان پیش بینی سازگاری زناشویی را در سطح ۰/۰۰۱ دارند. بنابراین نتایج پژوهش حاضر می تواند مورد توجه کلینیک های روانشناختی، مشاوران خانواده و زوجین قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سازگاری ، زناشویی ، سبک های عشق ، ورزی ، رگه های شخصیتی ، چشم انداز زمان ، زنان