اثر بخشی آموزش کنترل خشم به شیوه شناختی- رفتاری بر رضایت زناشویی زوجین شهر اسلام آباد غرب در سال ۱۴۰۳

خشم و پرخاشگری هیجانهای جهان شمولی هستند که در همه فرهنگها دیده می شوند و یکی از شایع ترین مشکلات رفتاری هستند که موجب ناراحتی و پریشانی دیگران شده و بهداشت روانی جامعه را مختل می کنند؛ ارائه تعریف دقیق از پرخاشگری دشوار است زیرا در زبان معمول این اصطلاح به طرق مختلف به کار رفته است (نمازی، محمودآبادی، ۱۳۷۷). اگرچه ساختار خشم مشترکاتی با پرخاشگری و خصومت دارد، لیکن این اصطلاحات مترادف نیستند و تنها همپوشانی دارند. خشم به هیجان، خصومت به نگرش و پرخاشگری به رفتار اطلاق می شود. خشم به نوعی حالت هیجانی گفته می شود که می تواند زیربنای پرخاشگری و خصومت باشد. خصومت به نگرش پرخاشگرانه ای اطلاق می شود که فرد را به سوی رفتارهای پرخاشگرانه سوق می دهد، در حالی که پرخاشگری به رفتار قابل مشاهده و با قصد آسیب رسانی اطلاق می شود (دلوکیو و الیری، ۲۰۰۹؛ اشپیلبرگر، ۱۹۸۳؛ به نقل از انجمن روانشناسی آمریکا، ۲۰۰۳). معتقد است که خشم حالتی هیجانی با شدت های متغیر است که مانند سایر هیجانات با تغییرات فیزیکی و زیستی همراه است. رخدادهای درونی و رخدادهای بیرونی هر دو می توانند باعث خشم شوند؛ خشم نه تنها با پیامدهای منفی روان شناختی همراه است بلکه آسیب پذیری فرد را نسبت به بیماری افزایش داده و به تضعیف سیستم ایمنی، افزایش درد و خطر مرگ ناشی از

کلیدواژه ها:

رضایت ، زناشویی ، آموزش کنترل ، خشم ، درمان شناختی رفتاری