تضادها و تقابلها در انگارههای طراحی شهری پسابیماریهای همه گیر

از ابتدای سال ۲۰۱۹ محدودیتهای دوران همه گیری، کووید از سوی سازمانهای جهانی گویی سبک زندگی جدیدی را مبتنی بر کمرنگ کردن اهمیت و استفاده همراه با ترس از فضاهای عمومی در درون شهرها رقم زده. این در بحران کنونی یکی از شیوه های مهار بیماری فاصله گذاری اجتماعی است که در مقیاس خرد و روابط انسانی درون شهرها در کنار دیگر دستورالعملهای بهداشتی پزشکی رایج، تجویز و همین مورد اهمیت فاصله و دوری گزینی را در سطوح مختلف جامعه علی الخصوص برای شهرسازان در بازاندیشی به مقوله شهر، مطرح مینماید. در این پژوهش دو هدف اصلی بشرح دنبال میگردد. ۱. شناسایی عوامل شهرسازی تاثیرگذار در کاهش میزان شیوع همه گیری ۲ واکاوی رابطه فاصله گذاری اجتماعی بر میزان استفاده از فضاهای شهری در دوان همه گیری. پژوهش حاضر براساس هدف، کاربردی و توسعه ای بوده و با مرور ادبیات و داده های بدست آمده از تجربیات جهانی در حوزه شهر و همه گیری، طی سالهای ۲۰۱۹- ۲۰۲۲، در صدد پاسخگویی به سوالات زیر میباشد ۱ عوامل تاثیرگذار در شیوع همه گیری از منظر شهرسازی چیست؟ ۲ غرابت ناشی از فاصله گذاری دوران همه گیری و قرابت ناشی از تعاملات اجتماعی در فضاهای شهری در دوران همه گیری چگونه قابل تفسیر است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که عوامل سیستم زیست محیطی قابلیت اتصال کشاورزی شهری در مقیاس منطقه و بازنگری در محله حمل و نقل، فضاهای شهری و طبیعت در مقیاس شهر، میتواند در کاهش شیوع بیماری موثر واقع گردد. همچنین فاصله گذاری اجتماعی، لزوما ما را از نظر اجتماعی دور نمیکند زیرا این یک فاصله فیزیکی پیشگیرانه دوران همه گیری است که بسیاری از انسانها ناخودآگاه ترجیح میدهند برای رویارویی با افرادی که از نزدیک آنها را نمیشناسند مورد استفاده قرار دهند.

کلیدواژه ها:

همه گیری ، سبک زندگی ، قرابت ، اجتماعی ، فاصله گذاری ، باهمستان