بررسی روابط روانشناسی تربیتی و فلسفه تعلیم و تربیت

فلسفه تعلیم و تربیت یک حوزه معرفتی دیرپا و کلاسیک است که تاریخی به قدمت تاریخ تاملات فیلسوفان در باب تعلیم و تربیت دارد. میان فیلسوفان غربی، افلاطون نخستین فیلسوفی است که در کتاب معروف خویش جمهوری (Republic) به این گونه تاملات پرداخته و دیدگاه تربیتی به نسبت جامعی را عرضه داشته است. پس از افلاطون می توان از فیلسوفان دیگری همچون ارسطو، ابن سینا، خواجه نصیر طوسی، آگوستین، کوئیناس، بیکن، دکارت، لاک، روسو و کانت نام برد که در این حوزه کار کرده اند. فلسفه روش درست اندیشیدن، راه خردمندانه زیستن و کوشش برای شناختن هستی است. ما با انواع فراوانی از فلسفه از جمله فلسفه دین، فلسفه هنر، فلسفه علم، فلسفه علوم گوناگون و فلسفه تربیت رو به رو هستیم. همین فلسفه تربیت است که موضوع این مقاله است و بر آن است که دریافتهای سنتی از فلسفه پاسخگویی کافی به واقعیتهای زندگی روانی-تربیتی مردم در عصر حاضر را ندارد. همچنین این مقاله بر آن است که ما نیازمند تفکر روشمند فلسفی و اندیشه درست در تعلیم و تربیت و راه و رسم زندگی انسانی هستیم و می توانیم آن را به همه، حتی به کودکان و نوجوانان دانش آموز، بیاموزیم مشروط بر آنکه موضوع

کلیدواژه ها:

روانشناسی تربیتی ، فلسفه تعلیم و تربیت ، فیلسوفان ، تعلیم ، تربیت ، فلسفه