اثر بخشی طرحواره درمانی گروهی بر شادکامی کودکان و نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست (۱۰) تا ۱۸ ساله)

این پژوهش با هدف برآورد اثر بخشی طرحواره درمانی گروهی بر شادکامی در کودکان و نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست (۱۰) تا ۱۸ ساله انجام شده. روش این پژوهش نیمه تجربی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل (نابرابر بود و جامعه آماری آن را کودکان و نوجوانان ۱۰ تا ۱۸ ساله جمعیت امام علی (ع) شهر قم به تعداد ۶۴ نفر (۳۳) دختر و ۳۱ پسر تشکیل دادند. نمونه آماری بر اساس طرح پژوهشی ۳۰ نفر بود که بصورت تصادفی از بین افراد جامعه آماری انتخاب شد. ملاکهای ورود به نمونه بی سرپرست و بدسرپرست و عضو جمعیت امام علی بودن سن بین ۱۱ تا ۱۸ سال بودن است. ملاکهای خروج از نمونه نیز درگیری به بیماری جسمی یا روانی حاد، اعتیاد به سوء مصرف مواد و مصرف دارو بود. دادههای مورد نیاز با استفاده از پرسشنامه شادکامی کودکان آکسفورد (۲۰۰۲ گردآوری شد و طرحواره درمانی بر اساس پروتکل طرحواره درمانی گروهی یانگ و همکاران (۲۰۰۳) و نجم آبادی زاده (۲۰۱۶) اجرا شد. دادههای گردآوری شده با استفاده از آزمون کوواریانس چند و تک متغیری و توسط نرم افزار SPSS ویرایش ۲۱ تحلیل شد. نتایج نشان داد طرحواره درمانی گروهی می تواند امید به شادکامی را در کودکان و نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست به میزان ۵۹ درصد افزایش دهد ۰/۰۱ = p) بر اساس نتایج این پژوهش میتوان از طرحواره درمانی گروهی به منظور بهبود سطح شادکامی در کودکان و نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

شاد کامی ، طرحواره درمانی ، کودکان و نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست